Yaşlı teyze, kasabanın en çarpıcı köşesindeki cici, çiçeklerle çevrili evinde yıllardır tek başına yaşıyor. Bahçesi cennet gibi; güller, leylaklar, lavantalar, yazın kokusu sokağa taşıyor. Ama o nadiren dışarı çıkar, kapısını çalanlara bile pek açmaz. Komşular "Teyze niye yalnız, torunları yok mu?" diye fısıldaşır, ama kimse cesaret edip sormaz. Tek bir gün bahçede çalışırken komşu genç oğlan topu yanlışlıkla çite atar, içeri girer. Teyze öncesinde kaşlarını çatar ancak çocuğun utangaç gülümsemesine dayanamaz. "Gel bakalım, çay iç" der. Çay masasında sohbet başlar; teyze klasik günleri anlatır, genç dinler. Bahçedeki güllerden birini koparıp çocuğun yakasına takar. "Beni unutma" der yumuşakça. O günden akabinde çocuk sık sık uğrar. Teyze temkinli yavaş açılır; bahçede birlikte çiçek diker, eski fotoğrafları gösterir, kahkahalar atarlar. Komşular şaşırır: "Teyze gülüyor muymuş?" Teyze artık kapıyı çalanlara gülümser, bahçesinden çiçek koparıp verir. Yalnızlık bitmez ama bazen bir top, bir tane gülümseme, tek bir çay fincanı yeter. Teyzenin şahane bahçesi artık sadece çiçeklerle değil, dar mutluluklarla da dolu.
